Kendine dönebilmek Şiiri - Ahmet Hamdi C ...

Bazen insanın canını yakan şey yaşadığı bir ayrılık değildir yalnızca bazı insanlar giderken arkalarında öyle bir sessizlik bırakırlar ki insan o sessizliğin içinde kendi sesini bile tanıyamaz olur ben de bir süredir kendime yabancı bir yerde duruyorum sanki hayat devam ediyor herkes bir şeylere yetişiyor herkes bir yerlere varıyor herkesin yüzünde yarına dair küçük de olsa bir umut var ama ben aynı yerde durup geçmişten kalan bir şeyin gölgesine bakıyorum neyi beklediğimi bilmeden neyi özlediğimi anlatamadan

İnsanın içinde bazı akşamlar vardır güneş batmadan başlar karanlığı geceyle gelmez insanın içine çok önceden yerleşmiştir o karanlık sadece hava kararınca kendini belli eder böyle zamanlarda insan konuşmak istemez çünkü anlatacak çok şeyi vardır ama hiçbir kelime anlatmaya yetmez bir cümle kurarsın yarım kalır bir anıya dönersin içinden çıkamazsın birini hatırlarsın ama özlediğin şeyin o insan mı yoksa onun yanında olduğun kişi mi olduğunu bile anlayamazsın

Belki de büyümek biraz da budur diye düşünüyorum eskiden kaybettiklerimizin ardından ağlardık şimdi ise sessizleşiyoruz çünkü bazı kayıpların ardından gözyaşının bile anlatmaya yetmediğini öğreniyoruz insan zamanla ağlamayı değil susmayı öğreniyor ve en tehlikelisi de bu oluyor çünkü sustukça herkes seni iyi sanıyor sen de bir süre sonra kendini iyi sanmaya başlıyorsun sonra bir gece ansızın bir şarkı çalıyor bir koku geliyor bir kelime duyuyorsun ve yıllardır kapalı tuttuğun bütün kapılar bir anda açılıyor

Ben bazı insanları kaybetmedim aslında onları içimde başka bir yere kaldırdım artık hayatımın içinde değiller ama hafızamın bir köşesinde hâlâ yaşıyorlar bazen onları hatırladığımda üzülmüyorum yalnızca içimde tuhaf bir boşluk oluşuyor çünkü insan bazı insanlara yeniden kavuşmayı değil onların hiç gitmemiş olmasını istiyor keşke bazı hikâyeler yarım kalmasaydı keşke bazı cümleler zamanında söylenseydi keşke bazı insanlar birbirlerinin kıymetini birbirlerini kaybetmeden anlayabilseydi

En çok da kendime kızıyorum bazen çünkü geçmişte verdiğim bazı kararları bugün olsa yine verir miydim bilmiyorum ama o günkü halimle başka türlü davranamazdım bunu biliyorum insan geçmişteki kendisini bugünkü aklıyla yargıladığında kendi yarasına bir yara daha ekliyor oysa herkes yaşadığı anın bilgisiyle karar veriyor kimse geleceği bilmiyor kimse hangi insanın kalacağını hangi sözün son söz olacağını hangi sarılmanın son sarılış olduğunu bilmiyor

Şimdi geriye dönüp baktığımda hayatımın bazı yerlerinde büyük boşluklar görüyorum ama o boşlukların hepsini doldurmak istemiyorum bazı boşluklar insana kendisini hatırlatıyor bazı yaralar kapanmadığı için değil insan onlara dokunmadığı için sessiz kalıyor ben de artık bazı şeylere dokunmamayı öğrendim çünkü her şeyi iyileştirmek zorunda değiliz bazen yalnızca onunla yaşamayı öğrenmek yeterli

Belki bir gün bu akşamı da hatırlamayacağım belki yıllar sonra bugün içimde büyüttüğüm şeylerin aslında hayatımın küçük bir parçası olduğunu anlayacağım ama şu an bunu görmek zor şu an bazı geceler olduğundan daha uzun bazı sessizlikler olduğundan daha ağır bazı insanlar olduğundan daha uzak geliyor bana

Yine de hayat devam ediyor insan kırıldığı yerden yürümeyi öğreniyor eksildiği yerden çoğalmayı öğreniyor bazı kapıların kapanmasının ardından yeni yollar buluyor ve belki de bütün mesele unutmak değil hatırladığında artık canının eskisi kadar yanmaması

Ben bugün hâlâ bazı şeyleri taşıyorum ama eskisi gibi taşımıyorum artık onları sırtımda değil içimde taşıyorum ve içimde taşıdığım her şey bana biraz daha susmayı biraz daha anlamayı biraz daha kendime dönmeyi öğretiyor belki de insanın en büyük dönüşümü budur bir zamanlar kaybettiği şeylerin peşinden koşarken bir gün kendi ruhunun peşinden yürümeye başlaması

Ve ben artık kimsenin dönmesini beklemiyorum yalnızca bir gün kendime tamamen dönebilmeyi bekliyorum