Kendime Kaldım Şiiri - Hamit Atay

KENDİME KALDIM

Sonunda herkes gitti.
Ve ben…
Kendime kaldım.

Ne senden haber var artık,
Ne de içime iyi gelen bir ses…
Ne umutlar o eski gibi,
Ne de yaralar yeni.

Bir sabah uyandım
Ve fark ettim:
Artık kimse yok içimde
Ben bile.

Kendimi de unuturmuş insan bazen,
Birini severken
Kendinden vazgeçtiğini
Ancak yalnız kalınca anlarmış.

Sen gittin…
Onlar sustu…
Hayat devam etti,
Ama ben orada kaldım.
Beni terk ettiğim yerde.

Ve sonra,
Bir gün fark ettim:
Ayna bana baktı…
Ben ona değil.
Yüzüm yabancı geliyordu,
Sanki başka birinin hikâyesiydi bu yaşadıklarım.

Sonra sustum.
Uzun uzun…
Ama bu kez suskunluktan değil,
Dinlemek için.
Kendimi...
İçimdeki ben’i…

Neyi sevdim bu kadar?
Kimi bekledim?
Ne kaldı elimde?
Hiçbir şey.
Ama işte o “hiç”ten
Ben kendimi yeniden kuruyorum şimdi.

Acılarla şekillenmiş bir yüzüm var,
Ama aynaya dik bakabiliyorum artık.
Biliyorum,
Kimse gelmeyecek.
Ve bu kötü değil artık.
Çünkü bu kez
Kendimleyim.

Çayımı kendime demliyorum,
Sustum mu, kendime susuyorum.
Ağlıyorsam, içimden değil
Gözümden akıyor artık.
Kalmadım kimsenin içinde,
Çünkü çok kaldım birilerinde.
Şimdi sadece
Kendime kaldım.

Ve anladım ki…
Bu dünya herkesi alıp götürüyor,
Ama insan en çok
Kendini yolda bırakıyor.
Ben şimdi o kaybolmuş ben’i
Yerden topluyorum.
Üstünü silip,
Kalbime yerleştiriyorum.

Artık ne bir gidişe ağlarım,
Ne bir dönüşe umut bağlarım.
Ben…
Kendime kaldım.
Ve belki de
İlk kez bu kadar tamamım.

Hamit Atay