Kendime Düşen Sen Şiiri - Seyrani Göl

Hiç beklemediğim bir anda gözün değdi içimdeki sessizliğe.
Sanki yıllardır kapalı duran eski bir ev, ilk defa penceresini açtı gökyüzüne.

Sana benzemiyordu sevdiğim yalnızca.
Sende, kendime dönmeyi özleyen bir yanımı buluyordum.
İnsan bazen bir başkasına değil,
kendi kayıp mevsimine âşık oluyormuş.

Gülüşün, karanlığın aklını karıştıran ince bir ışık gibiydi.
Ben o ışığın altında gölge olmayı bile mutluluk sanacak kadar derinden tutuldum sana.

Kalbinin kıyısına adını yazmadım.
Dalgalar siler diye değil,
bir gün sen okuyunca "Ben bunu zaten hissediyordum." demeni bekledim.

Belki de en çok, adının bana hiç ait olmamasını sevdim.
Uzanamadığım bir yıldız gibiydin;
yaklaştıkça değil, uzakta kaldıkça içimde çoğalıyordun.

Eğer bir gün yollar beni senden uzak düşürürse,
bil ki senden geriye
hiç söylenmemiş bir cümlenin
kalbimde açan isimsiz baharı kalacak.
S.GÖL