Ruhumun kıyısında devrilir sığ dalgalar,
İçimde kimsenin bilmediği bir lisan var.
Herkesin geçtiği yollar bana dar gelir,
Benim göğümde yalnızca kendi kuşlarım uçar.
Bir aynayım, sırrım dökülmüş, bakışım duman,
Kendi sesimin yankısında duruyor zaman.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta