KENDİMDEN UTANIRIM Şiiri - Kamil Aydemir

düşman yoksulu olsam keşke en zenginliğim değildir belki ama düşmanım yoktur dersem yalan söylerim zalim düşmanımdır benim bana yapılmış gibidir zalimin yaptığı her zulüm ırkçıların da karşısında dururum umut ve emek hırsızlarının saydıklarım beni kendilerine dost bilse kendimden utanırım ne kadere inanırım ne de alın yazısına insanları yaralarından tanırım bu kadar berbatken dünyanın hali yaralı olmasam kendimden utanırım aşka inanırım aşk kokan dünya değil rüya insanlığımı kirletirsem eğer kendimden utanırım alnım insana değer yüreğim sevgiye umudun işçisiyim dünyanın bekçisi barışın elçisi devrimin nöbetçisi çocukların öğrencisi kendimden utanırım susarsa vicdanımın sesi hayat okulunda öğrenciyim insanlıktan sınıfta kalırsam kendimden utanırım kendi kendime iyi düşün derim hayata küsülmez gül ağacı gibidir hayat bir gül için bütün çiçekler sulanabilir ömrünü heder etme kendini de mutluluğu da uzaktan seyretme insan ömrünü ancak bir kere kullanabilir bazıları ile ne helalleşirim ne de bazılarını affederim omurgasız değilim en acımasız şekilde kendimi de eleştiririm hiçbir çocuğa kırılmam ben en çok çocukların gözyaşlarıyla vurulurum omurgasızlardan uzak dururum insanlığımdan utanırım ayakaltına düşerse onurum kamilaydemir.com Kamil Aydemir