Kendimden Sana Şiiri - Mustafa Alp

mükemmel bir akşam değildi o gece,
ama kalbim sana inanacak kadar saf,
aşkın adını dudaklarımda taşıyacak kadar cesurdu.
insan bazen en büyük yanlışı
en doğru hissettiği anda yapar,
ben de seni öyle sevdim işte,
aklımı susturup kalbimi konuşturarak.

kendimden geçtim seni düşünürken,
sokak lambalarının altında
adını fısıldayan rüzgarla yürüdüm.
her köşe başında seni aradım,
her vitrinde yüzünü gördüm,
her şarkıda kalbimin sana çarpışını duydum.

mutsuz bir sabahın gri ışığında
uyandım bir gün,
yastığımda senden kalan bir koku,
yüreğimde ise koca bir boşluk vardı.
insan, en çok sevdiği kişi gidince
kendi içindeki sessizlikle yüzleşirmiş,
bunu sen gidince öğrendim.

sevmek, dediler bana,
bazen vazgeçmeyi de bilmektir.
ama ben seni sevmeyi
bir savaş gibi yaşadım,
her hatıranda yeniden yaralandım,
her gülüşünü hatırladığımda
bir umut daha doğdu içimde.

kişi, kalbini kime açarsa
kaderini de ona teslim edermiş.
ben kaderimi gözlerine bıraktım,
sen ise bakmadan geçip gittin.
şimdi aynaya baktığımda
gördüğüm kişi
eskiden ben olan biri sadece.

mükemmel değildik belki,
ama aşkın en gerçek halini
seninle tattım.
insan bazen kaybederek öğrenir
ne kadar çok sevdiğini,
ben de seni kaybedince anladım
kalbimin sana ne kadar ait olduğunu.

şimdi geceler daha sessiz,
yollar daha uzun,
ve ben hala kendimle konuşuyorum
senin adını anmadan.
çünkü seni sevmek
bir şiir gibi başladı,
ama içimde
bitmeyen bir roman oldu...

Mustafa Alp
15/02/2026 15.00