Kendi Sesliğimde Şiiri - Levent Karakaş 2

Gece çekiliyor…
Sular kabarıyor içimde.
Karanlık, beni bana
fısıldıyor usulca…

Tıpkı adımlarım gibi,
Tıpkı bu ömür gibi;
Kararsızlık kök salmış
Göğsümün tam ortasına.

Aklımdan bir bir geçiyor
O eski, yorgun düşler.
Hangisine dokundum ben,
Hangisi kaldı yarım?

Seni bugüne bağlayan neydi?
Söyle, ne kaldı geriye?
Bunca umut vardı içinde,
Neden hiçbiri gelmedi dile?

Bir adım atsam boşluk,
Dursam yangın yeri.
Ne gidecek gücüm kaldı,
Ne kalacak cesaretim.

Cevapsız bütün sorular
Geceye bırakır izlerini.
Ben kendi kalabalığımda kayboldum,
Kendi sessizliğimde…
Duygularımın kararsızlığı
Vuruyor yine yüzüme.
O bitmeyen niçinler
Çöküyor sessizce üstüme.

Ne tam gidebiliyorum
Artık bu kıyıdan,
Ne de dönüp bakabiliyorum
Yarım kalan yıllara.

Belki yol değildi kaybolan,
Belki sendin durup kalan.
Kaç mevsim geçti içinden,
Kaçı gerçekten yaşanan?

Kendi sessizliğimde…
Neyi kaybettin?
Belki de…
kendimi.
Kendi sessizliğimde…
saklı hezimetim.