Kendi Mezarlığımda Şiiri - Serpil Koçar

Kendi Mezarlığımda

Mezarlığın tam ortasında duruyorum,
Gece susmuş, rüzgâr bile çekilmiş kenara.
Toprağın kokusu çok ağır,
Sessizlik çığlık atıyor sanki kulaklarımda
Kendi mezarımı kazıyorum sessizce
Kendi tırnaklarımla usul usul.

Her kazışımda bir yıl düşüyor yüreğimden,
Her avuç toprakta bir çığlığımı gömüyorum.
Dinlenmek için değil bu mezar,
Sadece durabilmek içindi.

Çünkü yaşamak dediğimiz şey
Benim için hep bir mücadeleydi.
Kırık aynalara baktım yıllarca,
Yüzüm çoğaldı parçalarda.
Hangisi bendim?
Hangisi zamanın kırdığı kadındı?
Gözyaşlarım hüzünlü gözlerimden süzüldü,

Ve ben her damlada
Ne kadar erken büyüdüğümü gördüm.
Çocukluğum yoktu benim.
Oyuncaklarımı hatırlamıyorum,
Ama sorumlulukların ağırlığını
Çok iyi hatırlıyorum.

Küçücük bir bedenle anne oldum,
Kendi yaralarımı saramadan
Başkalarının yarasına merhem olmaya çalıştım.
Hayat omzlarıma çöktü,
Ben eğilmedim sandım yıllarca,
Ama içimden kırıldığımı fark etmedim.

Huzuru aradım defalarca,
Sevgi aradım bir damla,
Aradığım sadece
Başımı omzuna koyduğumda dinleneceğim bir yerdi.

Nefeslenmek istedim sadece,
Sırtımı kimseye dayamak istemedim.
Birlik ve beraberlikten
Her zaman güç doğduğuna inandım.

Karanlık sokaklarda yürüdüm,
Adım adım ağlayarak…
Aklımı kaybetmemek için
Kendi kendime konuştum:
“Dayan, biraz daha dayan.”

Toprağı kazarken anladım ki
Aslında gömdüğüm ben değildim,
Yılların üzerime attığı yüktü.
Tırnaklarımın altında biriken toprak
Yaşamak için verdiğim savaşın iziydi.
Kimse görmedi belki,
Ama ben her gün
Kendi içimde hayatta kaldım.

Ve bir gece…
Artık gücüm kalmadığında,
Başımı secdeye koydum.
Gözyaşlarım toprağa karıştı,
Huzurun sessizliğinde sustum…
İlk kez gerçekten dinlendim.

Sessizlikten yükselen bir sesle konuştum:
“Ey ben,
Bunca yükü taşırken,
Bunca acıyı yaşarken,
Kendini ihmal ettiğin için özür dilerim.
Kendi kul hakkımı yemişim,
Kendi yüreğimi kırmışım…
Affet beni.”

Yaradanın huzurunda teslim oldum.
Öfkem eridi avuçlarımın içinde,
Melankolim dizlerimin dibine çöktü.
İnanç omzuma dokundu usulca.

Ben mezarımı kapattım o gece.
Acılarımı, kederlerimi, öfkemi
Hepsini o mezara koydum kendim için.
Kendimi gömmekten vazgeçtim.

Çünkü huzuru
Bir insanda değil, bir aşkta değil,
Yalnızca Yaradanın merhametinde buldum.
Şimdi biliyorum;
Beni en çok kıran yıllar
Beni en çok büyüten yıllarmış.