Kader diye oturup karanlığa yaslanırsın
kendi ellerinle yıktığın hayata ağlanırsın
koskaca ömür gökten mucizeler beklersin
yangınına odun çatıp,dumanına bakarsın
ağlayıp sızlanmayı bir mağfiret sanırsın
gül saksıda kururken kadercilik yaparsın
huzur para ararsın koltuktan kalkmazsın
kendi örüp kurduğun ağda çaresiz kalırsın
Yağmurlar yağar, sen kışa kucak açarsın
güle su vermezsin“Gülüm soldu!” dersin
“yandım, bittim!” diye çarpana çalarsın
Suçu feleğe atıp pek bi güzel aklanırsın
elinden iş güç gelmez, dilin feryat figan
her derde bir suçlu bulursun her zaman
kaderi mahkemeye verirsin durmadan
hüküm verip kaçarsın arkana bakmadan
çabalamadan dert çekmekte bi hayli ustasın
genç başa çaput bağlar ahla vahla tüketirsin
kuyunu her gün kazar,birden derine düşersin
sonra“Bahtsızım!”şanssızım diye hayıflanırsın!
bıraksan ya artık felekle cenk etmeyi sen
silkelen yahu kendine gel, açılsın zihnin
sızlanmakla ömür bitip gidiyor be ey gafil
sen değişmedikçe dertlerin bitmez, Yasin...
Kayıt Tarihi : 15.10.2026 17:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!