Kendi Ateşinde Şiiri - Terken Töre Yaşar

​Toprağın derininde unuttuğumuz o ilk ses gibi,
Uzakta, göğün çatısında bir gürültü…
Kabuğunu zorlayan bir tohumun sancısı bu,
Eskiye adanmış ne varsa hepsini geride bırakan.
​Artık ne durup arkaya bakacak halim var,
Ne de yol boyunca dizilen o tanıdık gölgelere sarılacak.
​Bir fırtına kopuyor içimde;
Sessizce yığılan tozu toprağı savuran,
Kireç tutmuş duvarları deviren,
Pencereleri sonuna kadar açan bir rüzgâr.
​Sıyrılıyorum benden geriye kalan bütün kalıplardan.
İsmini unutmuş bir nehir gibi aktığım yer meçhul,
Ama yatak dar geliyordu zaten,
Taşmak gerekiyordu.
​Bıraktım inceldiği yerden kopsun her bağ.
Yeniden başlamak değil bu;
Hiç var olmamış gibi,
Kendi hamurumla, kendi ateşimde
Yepyeni bir biçim almak sadece.
​Varsın dökülsün yapraklar, yansın geçmişin surları,
Artık korkutmuyor beni gecenin o zifiri koyuluğu.
Çünkü boyun eğdiğim her fırtına,
Kendi gücümü hatırlatan birer yankıymış meğer;
Ben yıprandıkça çoğalan, çoğaldıkça keskinleşen bir direnç.
​Şimdi adımlarımı hesapsızca atıyorum bilinmeyene,
Göğsümde taze bir nefes, avuçlarımda kendi yarınım.
Gör bak;
Eski bir enkazın üzerinden yükselen bu ses,
Artık kimsenin susturmaya gücünün yetmeyeceği
Özgür ve dipdiri bir çığlıktır.