GÖNÜL GURBETİ
Gözün çıksın gönül gurbeti,
Sen, olmaz ol emi.
Kim icat etti seni?
Bir ömür tattırdın bana
GÖNÜL PENCEREMDEN
Bugün yine ruhum gergin,
Bedenimde can tedirgin,
Duygularım dolu dizgin
Taştı gönül penceremden!
GÖNÜL ÜZMEZ
Koparma gülünü,girme kimsenin bağına
Kaldır başını,dik gözünü göğün dağına.
Seyret alemleri,düşme günah dehlizine.
GÖZLERİN
Ay işığı, gün ışığı
İki gözümün işığı
Biri gece, biri gündüz
Elâ gözlerinin ışığı.
GÖZLERİNDEKİ İFRİT
Ne yaparsan yap, yeşermiyor içimdeki ümit, Çekemem bu azabı, cehenneme sen yalnız git Desen de her firsatta, gücenmem asla, çünkü. Cehennem söner, yanarsa gözlerindeki ifrit!
Kemal Karapıçak
GÜL İLE BÜLBÜL
Aşık maşuka hasret, bülbül güle
Naz eder, gül endamlı gül, bülbüle.
Bülbül tel kafeste, gül dağ başında
GÜLSÜN
Sen benim gönül bahçemde tek gülsün
Solmasın gül benzin; yüzün hep gülsün.
Kemal Karapıçak
GÜNÜMÜZ İNSANI
Acayiplikler dünyası; günümüz insanı.
Neden anlaşamıyız bilmem aynı lisanı.
İnsan birazcık ahmaklaşa, başlar temaşa.
Vız vız uçuşan sinekler konar beleş aşa.
GÜZEL
Bir bakış fırlatti kalbimi yaktı
Kendi güzel, huyu güzel, bir güzel.
Çıkarıp kalbimi kalbine taktı.
Kendi güzel, huyu güzel, bir güzel.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!