Kefensiz Cenaze Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Hayallerimin sevda kokulu yâri,
Fersah fersah uzak olsa da yollar,
Yüreğin hâlâ yanı başımda,
Nefes kadar yakınsın bana.
Sen kapıyı çarpıp gitmiş olsan bile,
Kapı kolumda hâlâ parmak uçlarının izi duruyor;
Tıpkı yüreğinde aşkının durduğu gibi.

​Bu nasıl bir imtihan?
Dilim "git" diyor,
Dudaklarım "dur."
Gözlerimde hep aynı sahne piksel piksel
Dönüyor.
Sigaramın dumanında hayaller çırılçıplak.
Duvarlarda hasret kokusu, saat durmuş sanki.
Bir adım ötemde yokluğunun en sancılı anı.
​Sessizlik büyüyor odanın köşesinde, sessiz ve yaman.
Ne gelen var ne giden, geride kalan sadece boşa geçmiş zaman.

Ve o kadim soru takılıyor dilimin pervazlarına,Hangi rüzgâr savurdu küllerimizi bambaşka diyarlara?
Hangi yağmur ıslattı göz bebeklerimizi?
Ve hangi hamal taşıdı kefensiz cenazemizi?
Bu nasıl acı!

​Oysa daha dün gibi kulaklarımda sesin.
Hangi yola çıksam ayak izlerin,
Hangi suya baksam yüzün...
Ey ömrümün en güzel yangını!
Bilsen nasıl üşüyor sensiz bu sol yanım,
Bilsen nasıl sızlıyor damarlarım.

Gidenler unutulur mu sanıyorsun?
​Her köşe başı adını fısıldıyor,
Her tahta döşeme senin adınla inliyor.
Ve ben hâlâ aynı masadayım,
Aynı demli çayın bittiği yerde.
Gözümde bir damla yaş, dilimde bitmeyen dua ile...
Dön diye değil sözlerim, sadece bil diye yazıyorum.
Bu deli yürek seni unutamadı,
Unutamayacak asla.
29.08.2026 13:23