Kederli Ulaklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Zifiri gölgeler, ruhları ürkütür,
Vakit ilerlerken, feryatlar duyulur,
Biten nefeslerle, yürekler burkulur,
Kederli ulaklar, engine savrulur.
*
Eziyet çarkının, zalim padişahı,
Vahşete tapanlar, leş yiyen kuşları,
İnancı kirleten, zalim zorbaları,
Kayıp saniyeler, akarken usulca,
Siyah örtülerle, vururlar hasmına,
Pusuya yatarlar, kurtların soyuyla.
*
Lakin, daima bu aydınlık ufuklar,
Yüzünü çevirir, nadide çiçekler,
Sabahın nurlu ilk anında, filizler,
Rengarenk canlanır, sevinçli yapraklar.
*
Zifiri kucaklar, kudurmuş vahşiler,
Tutsaklar boynuna, ilmek atar katil,
Ömrün kuytusundan, kopmaz haramiler,
Akrepler, böcekler, fareler, kuzgunlar,
Demirden kilitler, çelik kelepçeler,
Zebani kılığına girer, bekçiler,
Zulmü saklar dipsiz siyahlık, evrende.
*
Vade dolduğunda, eşik sarsılacak,
Akşamın bitimi, matem doğuracak,
Bitmez rüyalara dalar bedenimiz,
Matem mektupları, köylere varacak.
*
Gaspçı diktatörler, tahtında kükrerken,
Kemik parçalayan, leşçil yırtıcılar,
İnanç tacirleri, yobaz soyguncular,
Çağlar silinirken, tarihin koynundan,
Zifiri kuytuda, kıyarlar masuma,
Zindan siyahında, toplanır avcılar.
*
Fakat, kesintisiz sürer bu umutlar,
Parlak aydınlığa, bakar tüm bitkiler,
Tanyeri ağarken, müjdeler serpilir,
Rengini gösterir goncalar, sümbüller.
*
Karartı aşığı, azgın zorbalarla,
Esirler boynuna, urgan katan cani,
Ömrün duldasından, kaçmayan soysuzlar,
Keneler, kurtçuklar, akbabalar, cinler,
Demirden kilitler, çelik kelepçeler,
Zebani ruhuyla, dolaşır zaptiye,
Vahşeti gizliyor, puslu sis bulutu.
*
Nefes kesilince, ürperir odalar,
Yıldızsız göklerden, matem fısıldanır,
Dinmeyen düşlere, bedenler dalarken,
Yaslı mektuplar da, kentlere dağılır.