Kayıp Dağ Şiiri - Lokman Kaya

Bir şiir sızdığında aralardan,
Bir şarkı vurduğunda kıyıya;
Senin gözlerin dolacak,
Senin boğazında düğümlenecek kelimeler.
Hatırlayacaksın;
Kalbin yanacak, sönmek nedir bilmeden.

​Oysa o, aynı uçurumdan bakmayacak sana.
"Bizim olsun" dediği o ezgide,
Seni değil, başka bir yansımayı arayacak.
İçinde bir sızı, gözünde bir damla olmayacak;
Sen döküleceksin, o sessiz kalacak.
​Elbette onun da bakışları buğulanacak,
Onun da içi kanayacak;
Ama senin için değil...
Çünkü o hiç misafir etmedi seni kalbinde,
Sadece sevme provası yaptı seninle;
Kendini sevdirdi, seni eksiltti.
"Bizim şarkımız" dediği o tınıyı,
Başkasını düşleyerek dinleyecek;
Seni değil, seni aldattığı o sığ kalabalığı düşünecek.
​O, değmeyecek kişilere bedenini kullandırdı;
Her şeye değecek senin kalbini, sevgini kullandı.
​Sen iki kişilik bir sahnede,
Tek kişilik bir dram oynadın.
Ne yaşadıysan tek başına,
Kendi içindeki o sağır boşlukta,
İnzivada yaşar gibi yaşadın.
Sevgilin bir seraptı, sevildiğin koca bir yalan;
Sevdan, rüzgara karşı verilmiş son feryattı.
​Anlamadın...
Sen sadece zamanı öldüren bir duraktın onun için,
Başkalarından alamadığı şefkatin emanetçisi,
Dudağındaki geçici bir tadın bedeliydin.
​Sen seni görmeyene can oldun,
O ise kendisini terk edene kul...
Aradaki tek uçurum şuydu:
Sen "biz" sandın o ıssızlığı,
Sen sizi "sevgili" zannettin.

​Şimdi silkelen o ağır uykudan,
Sen hiçbir şey kaybetmedin.
O, sahte parıltılar uğruna
Gerçek bir sevdanın hazinesini kaybetti.
Bir daha asla rastlayamayacağı,
O deli gibi sevilme ihtimalini gömdü.
Küçük çamur topakları için,
Arkasındaki o koca dağı devirdi.
Ve o koşulsuz seven adam,
gerçek yüzünle yeniden evrildi.
​Lokman Kaya
26.03.2026