Kayıp Cennetimiz... Bir cennetin, iki yalnızlığı... Yitik aşkın, yitik yankısıyız. Ruhumuzda yankılanan çığlık, sadece. Vuslatın ahı, sonsuzluğa uzayan. Her adımımız yeryüzünde firak, bir gurbet. Yokluğun, göğsümde açılmış derin yara. İki gölgeyiz biz, birbirine kavuşmayan. Aynı göğün altında, bambaşka yaşayan. Aynı sancıyla, aynı hüzünle her gece. Ah ile kapanır, görmeye hasret gözlerimiz. Sesine suskun, gölgene hasretim. Gölgelerimiz bile, arar biri birini, dayanamaz. Kum tanesi gibi akıp giderken zaman. Nefesimizde ayrılığın zehirlediği hava. Ayrı yerlerde nefeslerimiz, ölüm gibidir bize. Bir hiç olur koskoca dünya. Ne bir yarın var ne de bir şafak rengi. Bu sonsuz karanlıkta, saklandı vuslatımız. Ben senin yaranda, sen benim ruhumdasın. Aynı yaranın ikiziyiz, kırık parçası bir aynanın Aynı denizde iki damlayız, yitiğiz. Yabancıyız, her nimeti yavan dünyanın. Biz biriz , ve kavuşmaktır bizim cennetimiz.
Selim ÖzlKayıt Tarihi : 18.11.2026 12:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!