Kayıp Şiiri - Zeynep Pas

Zeynep Pas
7

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Kayıp

düşerken her bir umudum gözlerimin önünde,
öylece bakakalmıştım mehtabın aydınlattığı gökyüzüne.

yaşadığım her bir infiali bu anlamsız ruha adamıştım.
oysaki ne gerek vardı bunca hapsolmuşluğa,
yollarca uzanmış karanlığıma,
ne gerek vardı?

hissetmediğim her bir ekleme kadar işleyen bu sancı,
gözümdeki tüm ışığı söküp alıyor.

değmezken ellerim ömür gayelerine,
buradan gitmeyi tasavvur dahi edemiyordum ben.

oysaki bir kez daha gezdim sokaklarımı,
bir kez daha kokladım bu hoş fakat can alıcı esintiyi,
bir kez daha kazıdım adımı köşedeki çınarın gövdesine.

geçmedi.

donmuş bir göl üzerinde yürüdüm,
soğuk beyazı ellerimde hissettim,
her tane ile ben de düştüm gökyüzünden.

bitmedi.

kurumuş yapraklara bastım,
rengini bulmuş havayı özümsedim,
ciğerlerime kadar işleyen bu ayazı duydum.

dolmadı.

o kadardı ki acizliğim,
ellerim ne kalem tutar olmuştu,
ne de sayfalar bakmıştı yüzüme.
bomboştu.

yaşanmaya bu denli yakınken elem,
farklı bir yolu izlemek belli ki en büyük ahmaklığımdı.

Zeynep Pas
Kayıt Tarihi : 17.7.2021 13:35:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


incinmiş bir ruhun kendini bulamayışına ithafendir her kelimem.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Taylan Uzar
    Taylan Uzar

    Oysaki birkez daha gezdim bu sokakları..
    Ne bir dosta rastladım,
    Ne ufuk da bir can....
    Yüreğinize sağlık, beğeniyle okudum..
    Saygılarımla..esenlikler

    Cevap Yaz
  • Hüsamettin Sungur
    Hüsamettin Sungur

    Duygu yüklü şiirinizi
    beğeni ile okudum

    Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (2)

Zeynep Pas