Kaybolan teşil Şiiri - Selim Güneş 2

​Artık o tanıdık çam kokusu gelmiyor uzaktan,
Gölgesine sığındığım dallar çekilmiş sokaktan.
Ne o uçsuz bucaksız kırlar kaldı ne yeşil ormanlar,
Şimdi her köşede soğuk taşlar, dilsiz binalar var.
​Anneme her gün götürdüğüm o taze dallar hani
Söğüt ağacı yok artık, unutturmuşlar yerini.
Altında uyuduğum o huzur dolu gölge solmuş,
Toprak kokusunun yerini, ruhsuz betonlar dolmuş
​Aşığım o kokuya, o ıslak toprağın sesine,
Hasret kaldım doğanın o her bir nefesine.
Eskiden her yer cennetti, şimdi ise sadece taş,
Gözlerimde o eski ormanlar, kalbimde koca bir telaş.