Bir kayakçı dostum vardı, karları suyunu çeken,
Eskiden çok hızlı kayıp, buzlu tepeleri aşan,
Oysa şimdilerde hüzün, onun yüreğine çöken,
O eriyen buzlarına, bakıp da hep aklı şaşan.
*
Korkuyorum yüce zirvem, benim de karım bitecek,
Kayaklarım yaya kalıp, bu tutkum sona erecek,
Suyunu çeken o dağlar, vadiye hüzün verecek,
Acaba o dostum gibi, ben de mi yaya dolaşsam?
Kayıt Tarihi : 19.09.2026 13:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!