Dünden başladım ve bugün de hiç çalışmadım, öylece oturdum.
Henüz kimsenin bilmediği,
yazdığım bütün şiirleri tekrar tekrar okudum.
Şiirlerde seni aradım.
Aradım dediğime bakma; aslında her şiiri tenini, saçlarını, kokunu düşleyerek yazmıştım.
Ama en güzel şiiri gözlerinde okudum, sesinde duydum.
Bol nikotinli bir sabah kalıntısı ve kuru yutkunmaların sancısı. Boğazımdan çıkan her ses, kayıt dışı bir itiraf.
Duman tanıklık ediyor; gözlerimde uykunun pası, göğsümde şehrin tozu. Kendim oldukça çoğalıyorum, çoğaldıkça eksiliyorum. Bir gölgeyim artık kendi ışığımdan uzak.
İki kere iki her seferinde başka bir sessizliğe eşit. Çokluk da tek bir suskunlukta toplanıyor, yanan kelimelerin kokusu havada asılı kalıyor.
Zaman, eski bir konuşmadan kalan acı...
Sokaklarda tabela kalabalığı ve kimse bakmıyor. Ve her yüz... aynı duvarın kopyası. Gülmek kısa sürüyor, konuşmak boğazda bir taş. Her cümle bir boşluk doğuruyor, her nefes, her ses...
Öfke, kuyruğu unutulmuş bir dilekçe. Geceler sıra numarası almış, sabahlar eksik imzalı. Rüyalar da alıngan artık.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!