Zaman, yetmişli yılların son çeyreğini gösteriyordu.
Gökyüzünde bulutlar kızılımsı bir hal alıyordu.
Güneş, vitesi boşa atmış, akşam oluyordu.
Çıkagelen adamın öfkesi gözlerinden okunuyordu.
Avazı çıktığı kadar bağırıyor bağırıyordu...
Ne olduğunu anlamayan ahali şaşkındı.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta