Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
çok güzel bir şiir severek okudum tebrikler canan hanım
saygı ve selamlarımı sunuyorum Tp
Gecelerin yalnızlığı ve sessizliğinin üstüne bir de "sensizlik" eklenince duygular iyiden hüzün bataklığı içinde çırpınmaya başlıyor...
Sayın şairimizin bu içten çalışması bunun en güzel ve şiirleştirilmiş örneği...
Kutluyorum sayın Canan Onuş...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta