Gecenin kasveti sarmış etrafımı
Mehtap yok ay yok.
Bir sessizlik içinde, uyumakta bu şehir
Sokaklardaki soluk renkli lambalar,
Anca aydınlatıyor kendini.
Yalnızlığım bana geçmişten hikâyeler anlatıyor
Karanlığın içinde kaybetmişim kendimi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta