Kasımın Huyu Şiiri - Mustafa Alp

kasım geldi.
balkondaki sandalyeyi içeri aldım.
yazdan beri üstüne koyduğum
“bir ara otururuz” sözü dışarıda kaldı.

gün erken çekiliyor artık,
eve dönerken hava karanlık.
insan akşamı görünce dinlenir sanır.
daha yapacak ne çok işi var.

pazarda mandalina çoğalmış,
satıcı “bal gibi” diye bağırıyor.
bir tane uzattı, tattım.
ekşiydi.
ikimiz de bozmadık yüzümüzü.

şu dünyanın alışverişi böyle.
herkes malını över.
bir tek yorgunluğunu söyleyen
hemen pazarlığı bozar.

kasımın öyle bir derdi yok,
soğuksa soğuk.
yüzüme vuruyor rüzgarını.
“sen yanlış anladın” demiyor.

ağaçlar yaprağını döküyor,
biz hemen hikmet çıkarıyoruz.
bir belediye işçisi eğilip topluyor.
onun payına bel ağrısı düşüyor.

“ne güzel sonbahar” diyecektim,
elindeki torba yırtıldı.
sözümü tuttum,
ucundan tuttum.
yaprak pek hafifmiş,
birikince kolu yoruyor.

eve geldim,
eski paltoyu çıkardım.
cebinden bir alışveriş listesi düştü.
ekmek, sabun, iki limon.
vaktiyle sen yazmışsın.

ne büyük bir hatıra aslında.
insan yaşarken bilmiyor.
bir gün iki limon bile
bir evin içini geri getiriyor.

kağıdı atmadım.
buzdolabına da asmadım.
çekmeceye koydum usulca,
bugün alacaklarımı başka yere yazdım.

kasım böyle bir ay işte,
eli hep eski ceplerde.
sen ekmek parası ararsın,
o, bir yıl önceni uzatır.

sonra ayın onu gelir.
saat dokuzu beş geçer.
sirenle birlikte durur sokak,
ben başımı kaldırırım.

atatürk’ün bir resmine bakarım,
sonra okul yolundaki çocuklara.
bir kız çantasını düzeltir,
ışık yeşile dönünce yürür.

içimden bir teşekkür geçer,
öyle büyük söz kuramam.
çocuğun ardından bakarken
söyleyeceğim yeri bulurum.

akşam annem arar, “kalın giyin” der yine.
yaşım başım kaç olmuş.
onun hesabında hala
ceketini evde unutan çocuğum.

“giydim” derim,
sonra kalkıp giyerim.
bazı sözleri doğru çıkarmak için
insanın hala vakti vardır.

kasım geldi.
camı kapattım, çayı demledim.
balkondan aldığım sandalyeye
bu akşam kendim oturdum.

birini beklemekten değil,
oturmak istediğimden.
dışarıda yağmur başladı.
çayım soğumadan içtim.

✍️