Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmak

İsmet Özel
66

ŞİİR


350

TAKİPÇİ

Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmak

Benim adım insanların hizasına yazılmıştır.
Her gün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza bu.

Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olmasaydım
Ölüm ve acılar çatsaydı beni
Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak
Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı.
Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım
Diri-gergin kasları konuşsaydım
“Kardeşler! ” deseydim “Kardeşlerim! ”
“Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan
“Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan
“Bakın yaklaşıyor...”
Yazık, şairler kadar cesur değilim
Çocukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan
Gövdem kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor.

Benim gövdem yıllar boyu sevmekle tarazlandı
Öyle bir çalımlarla gecenin çitlerinden atlardım
Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında
Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların
İnanmazdım dosyalara sığacağına
Gittikçe ışıldardım dükkânlar kararırken
Hüznün o beyaz etrafına sakallarım batardı.

Benim adım bilinen cevapların üstüne mühürlenmiş
Ellerim tütsülenmiş
Evlerin yeni yıkanmış serin taşlıklarında
Dirgenler, bakraçlar, tornavidalar
Bende kül, bende kanat, bende gizem bırakmadılar
Ve içinden bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa
Gövdem açık bir hedef kılındı belâlara.
Ve bu yüzden yakışıksız oluyor
İnsanları hummalı baharlar olarak tanımlamak
Ve bu yüzden göğsümde dakikalar
İnce parmaklar halinde geziniyor
Konvoylar geçiyor meşelikler arasından
Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına
Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak
Unutulacak diyorum, iyice unutulsun
Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı
Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak.

(1972)

İsmet Özel
Kayıt Tarihi : 20.12.2000 05:37:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Zehra Yeşil
    Zehra Yeşil

    ''Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına
    Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak.''

  • Tayyibe Atay
    Tayyibe Atay

    Ne güzel..almış vermiş,almış vermiş şair...ne yaşadıysa,ne düşündüyse,ne duyumsadıysa saymış dökmüş...hani üşenmeden,düzyazıya çevireceğim ya,sabrım yok valla...dedikten sonra,en çok 'gecenin çitleri' tamlamasını sevdiğimi,derin derin düşündüğümü,terlediğimi,hatta sulara girip çıktığımı itiraf ederim...keşke atlayabilsek bu çitleri...bu gidişle mümkün değil gibi görünüyor maalesef...

    herkese saygılarımla...

  • Ömer Gündoğan
    Ömer Gündoğan

    şiir betimlemedir ağacı insana insanı yaprağa ölümü ateşe benzetmektir.demekki üstad bu işi iyi beceriyor kutlarım güzel şiirdi.

  • Onur Bilge
    Onur Bilge

    Karlı Bir Gece Vakti Bir Dostu Uyandırmak


    Benim adım insanların hizasına yazılmıştır.
    Her gün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza bu.

    Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olmasaydım
    Ölüm ve acılar çatsaydı beni
    Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak
    Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı.
    Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım
    Diri-gergin kasları konuşsaydım
    “Kardeşler! ” deseydim “Kardeşlerim! ”
    “Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan
    “Bakın yaklaşıyor yaklaşmakta olan
    “Bakın yaklaşıyor...”
    Yazık, şairler kadar cesur değilim
    Çocukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan
    Gövdem kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor.

    Benim gövdem yıllar boyu sevmekle tarazlandı
    Öyle bir çalımlarla gecenin çitlerinden atlardım
    Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında
    Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların
    İnanmazdım dosyalara sığacağına
    Gittikçe ışıldardım dükkânlar kararırken
    Hüznün o beyaz etrafına sakallarım batardı.

    Benim adım bilinen cevapların üstüne mühürlenmiş
    Ellerim tütsülenmiş
    Evlerin yeni yıkanmış serin taşlıklarında
    Dirgenler, bakraçlar, tornavidalar
    Bende kül, bende kanat, bende gizem bırakmadılar
    Ve içinden bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa
    Gövdem açık bir hedef kılındı belâlara.
    Ve bu yüzden yakışıksız oluyor
    İnsanları hummalı baharlar olarak tanımlamak
    Ve bu yüzden göğsümde dakikalar
    İnce parmaklar halinde geziniyor
    Konvoylar geçiyor meşelikler arasından
    Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına
    Ölümden anlayan, ciddi bir yaprak
    Unutulacak diyorum, iyice unutulsun
    Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı
    Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak.

    (1972)

    İsmet ÖZEL


    ÖLÜMÜ ANLAMAK


    Ben, insan olarak yaratılmışım. Mahlukatın en şereflisi olarak… Allah’ın yeryüzündeki halifesi… Buna layık olabilmek, bunun hakkını tam anlamıyla verebilmek için her gün çeşitli şekillerde imtihan edilmekte ve her dünyalıkla, her rüyalıkla bir biçimde sınanarak bedelini ödemekteyim.

    İnsan, Ahsen-i takvimdir. Güzel olarak yaratılmıştır. O kadar güzel bir yaratılışla yaratılmıştır ki! Akıllı ve sorumludur. Dağlar taşlar kabul etmemiş, cesaret edememiş bu sorumluluğu taşımaya! Keşke bu kadar güzel, bu kadar mükemmel yaratılmış olmasaydım da, bu şekilde yaratılmanın hakkını verememe endişesiyle kendimi yargılayıp yargılayıp böyle sağanak gözyaşları dökmeseydim!

    Keşke daha sorumlu olamadan ölseydim, acılar içinde kalsaydım, her türlü bela ve musibet gelip çatsaydı da bu yükümlülükten kurtulanlardan olsaydım! Ya da en mükemmel şekilde düşünen, ve Kur’an’ın dediklerini her zaman ama her zaman, ne pahasına olursa olsun yerine getirmeye ve dilimin döndüğünce anlatmaya güç yetirebilseydim! Doğru olanı konuşsaydım, konuşabilseydim! Duyurabilseydim herkese sesimi! Diyebilseydim ki:

    “Kardeşlerim! Yaklaşıyor, yaklaşmakta olan!.. Bakın, yaklaşıyor!.. Yaklaşıyor hesap günü!.. Ayağınızı denk alın!..”

    Fakat ne yazık ki şairler kadar cesaret sahibi değilim. Öyle şeyler yaşadım ki, anlattığımda milletin kanı donuyor! Öyle bir durumdayım ki tarifi imkânsız! Sanki içimde, geceler boyunca, kudurmuş gibi kendilerini oradan oraya atan, yüreğimdeki odacıklarda duvardan duvara çarpan kör yarasalar uçuşmakta… Onlar da olmasa yatışmam büsbütün olanaksız. Ruhum ve aklım ancak aynı zikir ve fikirle, gönlüm aşkla sarhoş, sabahlara kadar sema ederek huzur buluyor.

    Zaten yıllarca mecâzi aşklarla yıpranacağım kadar yıprandım. Gönlüm sevmekten yorgun düştü. Öyle ele avuca sığmazdım ki! Gündüzler yetmezdi bana, gecelerden çalardım. Ne kadar güvenirdim gençliğime, güzelliğime! Öyle bir havam vardı ki, tarif edemem!

    Engel tanımaz, asi bir ruha sahiptim. Sanki Antalya’nın temmuz güneşiydim! Akdeniz, boylu boyunca ayaklarımın altında… Andızlık Mezarlığında yıllardır üst üste yatan Antalyalıların, o ormana dönen mekânlarından yükselirken çam kokularıyla ağırlaşan ruhlarının gün gelip kitaplaşacağını ve her bir mezar taşından ait olduğu kişinin hayat hikâyesini okuyarak; ölüm, kıyamet ve ahretin ne demek olduğunu idrak etmeye başlayacağımı o zamanlar nereden bilebilirdim ki!

    Günbatımlarında sahillerde, parklarda bahçelerde gezerken, romantizmin müziğiyle dans ederdi ruhum. Akşam alacasında kararmaya başlardı çarşıdaki dükkânların içleri. Şehir, birer birer ışıklarını yakmaya başladı mı benim de içim aydınlanırdı. Işıl ışıl ışımaya başlardım. Güler eğlenirdim. Saz caz, gülüş cümbüş… Nerde Şam, orda akşam!.. Henüz dünyadan haberim yoktu! Hüzün aysa, ben daha halesini dahi yeni yeni görebilir haldeydim. Hüzne teğet geçmekteydim…

    Bütün soruların cevapları Kur’an’dadır. Ben, o cevaplardan başka cevap kabul etmem! Kal-u Bela’da bir söz vermişim Allah’a, adım salihler listesine yazılıp, İslam mührüyle mühürlenmiş. Ellerim tütsü kokar benim. Ağzımsa reyhan reyhan dua…

    O zamanlar, bir de hayatın gerçekleri vardı. Yaşanması gerekenler, yapılması gerekenler… İş güç sahibiydim. Sıcak yaz günlerinde evlerin önlerindeki betonlar cayır cayır yanarken çalışmak zorundaydım herkes gibi ben de… Akşamüstleri taşlıklar yıkanarak serinletilirdi. Akşama doğru kimimiz dirgenlerle, kimimiz bakraçlarla, kimimiz alet edevatımızla yorgun argın evlerimize dönerdik. Bu dazıra dazır çalışma temposu bende hal bırakmadı ki dilediğim gibi kendimi dinime verebileyim! Bende kol kanat, güç kuvvet bırakmadı geçim derdi! Ne realizm ne romantizm… Ne sevgi ne aşk ne sır ne efsun…

    Dert edinemedim yolunda gitmemekte olan şeyleri… Gidişatın bozukluğu beni rahatsız etmiyordu o kadar. Sorumluluklarımı unutmuştum iyiden iyiye sanki. Oysa iki yol vardı bizim için… Biri sırat-el müstakim… Yani doğru yol… Diğeriyse bela ve musibet yolu…

    Rotamı doğrultuncaya kadar başıma gelmedik bela kalmadı! İnsanın gençlik çağına delikanlılık demek, rayından çıkmanın delikanlılığa yakıştığını söylemek hiç de doğru değil. İnsan hayatı, hiç bitmeyen ateşli gençlik çağından ibaret olarak düşünülemez ki! Bir gençlik, ya da koca bir hayat ateşe verilemez ki! İşte onun için farkı fark edemediğim yıllarıma yanıyorum!

    “Gençliğimi bozuk para gibi harcadığım Maçka’da
    Nasıl kalleştir nisan akşamları, bilemezsin!” demiş, şair.

    Şimdi, her saniyenin kıymetini iyi biliyor, her an zikir halinde yaşıyorum. Allah’ın isimleriyle sıfatlarıyla ürpermekteyim.

    Niceleri gelip geçti bu yollardan… Niceleri konup göçtü… Bir taraftan kundaklar dolusu geliyorlar bir taraftan kefenler dolusu çıkıyorlar… Kervanlar hiç durmadan ilerliyor, mezarlıklara doğru… Çamlar arasından ne tabutlar geçiyor… Kimleri yuttu kabristanlar, daha kimlere açlar… Nasıl da açmış ağızlarını çukurlar! İnsanları birer birer yutacaklar!..

    Öyle yaşamanın boş, malayaninin yaş olduğunu anladım. Sünger çekiyorum tüm hatalarıma… Gaflet içinde geçen zamanın defterini dürüyorum. Çünkü artık fani olduğumu gayet iyi biliyorum. Ölümün ne demek olduğunu… Ölüm ötesini… Tüm ürkütücülüğüyle…

    Kapatıyorum dünya sayfasını… Tövbeyle, hem de en sağlam biçimde… Nasuh tövbesiyle… Yepyeni, tertemiz bir sayfa açıyorum hayatıma…

    Unutacağım artık deli deli akan bir ırmak gibi çağıl çağıl çağlayan delikanlılık dönemimi, içindekilerle birlikte… Tamamen unutacağım ki tövbem yerini bulsun!

    Bir gece tam anlamıyla dönüş yaptım Rabbime. Karlı bir kış günüydü, gecenin bir yarısı… Beni anlayacak tek arkadaşım olduğuna inandığım dostumun numarası çevirmekten alıkoyamadım kendimi, o heyecanla! Uykusundan uyandırıp, anlattım içimden geçenleri. Almış olduğum kararı bildirdim. Şahit tuttum onu tövbeme.

    Ben o defteri, karlı bir kış gecesi, bir daha açmamak üzere kapattım!..


    Onur BİLGE


    (Şiirden anlamayanlar böyle şiirleri bir şeye benzetemezler.) :)

  • Vetanrı Ağladı
    Vetanrı Ağladı

    ''Yazık,şairler kadar cesur değilim.''
    Şiirde masumiyet,samimiyet ve itiraflar var.Çok iyi şiir.

  • Hüseyin Celep
    Hüseyin Celep

    Bir şeye benzetemediğimiz yazılar mıdır şiir? Herhalde.

  • Naime Erlaçin
    Naime Erlaçin

    'avucumuzda /
    sır gibi sakladığımız pusula /
    bir dosta yönlendirir bizi bazen /

    düş yetimi zamanlara
    bırakırız sorularımızı /
    ibresiz günlere /

    ketum bir ölümdür artık her dize.../...' (Naime Erlaçin)

    Ustaya saygıyla...

  • Nazır Çiftçi
    Nazır Çiftçi

    gayet güzel okunası bir şiirdi.

  • Hasan Büyükkara
    Hasan Büyükkara

    Uyaksız ve ölçüsüz şiirler zor ezberlenir genelde..Ama bu şiiri ve bazı diğer şiirlerini İsmet Özelin fazla gayret sarfetmeden kendiliğinden ve kolayca ezberlemiştim gençliğimde

  • Ahmet Sami İblar
    Ahmet Sami İblar

    Benim adım insanların hizasına yazılmıştır.
    Her gün yepyeni rüyalarla ödenebilen bir ceza bu. yaklaşık yarım saat uğraştım sırf şu sözleri tam anlayabilmek için. Çok güzel bir şiir.

TÜM YORUMLAR (22)