Sessiz haykırdım sensiz gecelerde ismini.
Hasret denilen illet,hasta etmişti sana beni.
Ölüm nehrine atılan ölümsüz tohumlarını,
Misket misali sokuyordum dipsiz deliğe.
Tertemiz hayallerimi özlüyorum.
Yine sessiz ve yine sensiz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta