Karanlık Sularda Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık sularda, sorunlar çıktı,
Öfkeli dalgalar, gemiyi yıktı,
Umutlar silindi, canları sıktı,
Gözler ufuklara, dalıp giderken.
*
Kaptan bağırarak, dümeni sardı,
Rüzgarlar kudurup, yelkeni yardı,
Gökyüzü kararıp, insanı yordu,
O zalim sularda, girdaplar durdu.
*
İsyanlar büyüdü, tayfa içinde,
Suskuya yer kalmaz, böyle biçimde,
Sırrımız gömüldü, gizli seçimde,
Uzak kıyılara, hasret yiterken.
*
Parladı aniden, bütün şimşekler,
Korkuyu hissetti, sessiz yürekler,
Sallandı derinden, köklü direkler,
Sonsuz enginlere doğru, batarken.
*
Kalkıyor vapurlar, ıssız limandan,
Umutlar kesildi, zalim zamandan,
Kaçtık Ege'deki, kara dumandan,
Yepyeni ufuklar, doğup parlarken.
*
Çarpıştık dalgayla, asi sularda,
Kaldık pusulasız, kör kuyularda,
Hafıza silindi, boş uykularda,
Geçmişin izleri, sönüp uçarken.
*
Küskünlük büyüdü, dağları aştı,
Öfkeli sularım, coşarak taştı,
Sessizlik çöktükçe, yollar dolaştı,
Kırgın bakışımız, hüzün ekerken.
*
Martılar suskunca, ufka bakarlar,
Duygular sel olup, bendi yıkarlar,
Gözden yaş süzerek, sessiz akarlar,
Kızgın sözcükleri, göğe iterken.
*
Sonunda, dümeni kırdık engine,
Ruhumuz ulaştı, kendi dengine,
Boyandık, sevdanın siyah rengine,
Uzak kıyılara, veda ederken.
*
Tayfalar isyanda, pusula kırık,
Boğazda düğümlü, acı hıçkırık,
Umutlar yorgundur, bağlar sıyırık,
Karanlık gecemiz, yola çıkarken.