Karanlık Şiiri - Faruk Nas

Boğuyor karanlığın efil efil estiği sokaklar beni.
Boğuluyorum boşlukta.
Babalarımızın kurduğu salıncaklar gibi
Sallanıyorum içimin tenha yalnızlığında.
Cam kırıklarına benzer bir acıyla irkiliyorum.
Yalnız seyretmeye alıştığım gün batımları
Dağlıyor artık sinemi
Bir demircinin kor ateşinde kızdırdığı demir levhalarıyla.

Bir boşluk var, duyuyorum.
Ah! İçimde bir boşluk var.
Etrafı yıkılmaya yüz tutmuş kerpiçten duvar
Önünde boyasız tahta bir kapı var.

Nerdesin sevdiğim? Nerelerdesin?
Büyürken içimde her geçen gün boşluğun
Sen hangi iklimlerde, sen hangi denizdesin?
Kıymıklar batıyor çıkarmaya her çalıştıkça daha fazla
Kesiliyor kör bıçaklarla etlerim dilim dilim.

Karanlığın kol gezdiği sokaklar boğuyor beni.
Boğuluyorum boşlukta.
Sevgilim! Boğuluyorum.
Ben sensiz bu haldeyim.
Sen hangi mevsimdesin?
Sen hangi mevsimdesin?