Karanfil Şiiri - Ulsa Diz

Ulsa Diz
1

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Karanfil

Siyah, ışıktan daha hızlı hakim oluyordu güne,
gün hızla yiterken açık denizde, karanfil yüzlü ay berraklaşıyordu sessizce..
Göz çukurları mezar olacakken gözlerine, karanfil belirmeye başladı gökyüzünde...
Ciğerleri dolusunca bir çığlık hazırlık bile yapmadan çıkmak için sessiz geceye izin istemedi...
Tam düğümlenecekken kaynağını hatırladı çığlık.
Sevinç pınarından taşmıştı ya öyleyse acıtsa da çıkacaktı dişlerin ötesine ve yırtacaktı gecenin karanlığını.. Dayanamadı daha fazla yüreğine karanfil sızmış adam, haykırdı geceye “Hoş geldin”...

Gözleri kenetlenmişti karanfil yüzlü ayın gözlerine, ve bir köşeden göklerin tanrıçası izliyordu bu büyülü anı sessizce...
Venüs yıllar varki tanık olmamıştı böyle bir şeye, ve yıldızlarını serpti geceye.
venüs gecenin ve göklerin tanrıçasıydı.
Tozlanmış anılarını hatırladı bu dansı izledikçe.
Geceye serptiği yıldızlara yenilerini ekledi anılarındaki tozlar silindikçe.
Gözlerini ayırmadan karanfil yüzlü aydan, farketti adam etrafındakileri.
Yıldızlar çekik birer göz gibiydi. Gecenin saçlarına yağmıştı yıldızlar ve karanlığa inat aydınlatıyorlardı kutsal dansın pistini.
Gecenin saçlarına yıldızlar yağıyordu, Venüs olanca gücüyle serpiyordu yıldızlarını geceye,
Venüs, yıllar varki tanık olmamıştı böylesi bir sevgiye.

Hiç bu kadar yıldız görmemişti gece, ve alışık değildi saçlarında bu kadar yüke.
Gecenin saçlarına yağıyordu yıldız ve yaşlanıyordu gece.

Gözleri kenetlenmişti karanfile, gözleri birşeyler söylüyordu karanfile. Gözleri dans ediyordu karanfille...Venüs, dayanamadı daha fazla.Kayan yıldızlar göndererek geceye ödül verdi mucizeler yaratan karanfile.
Nedenini bilmeden ağlıyordu bir köşede göklerin tanrıçası.. Yüzyılların yükünü boşaltıyordu venüsün göz pınarları.Kayan yıldızlar venüsün gözyaşlarıydı.Venüs yıllar varki böylesine yıldız göndermemişti geceye...

Doğa müziğiyle coşku katıyordu karanfil irisi gözlere. Yaptıkları bir tangoydu.
Tango Latin soyluların kutsal aşk dansıydı Arjantin’de....

Venüs bir martı yolladı gecenin karanlığına.
Martı, yıldızların arasından süzüldü usulca adamın elinden kaptı karanfili ve yükseldi karanfil yüzlü aya

Kabaran yüreği daha bir hızlı fırlattı bu kez çığlığı içinden. Çığlık aynı yolu izledi
yaşlanmıştı gece ve yırtılmıştı o siyah perde sevda resmi düşünce gökyüzüne..
Çığlık çıktı ve yankılandı karanfil yüzlü ayın yüreğinde...
Yıldızlar izliyordu bu gösteriyi sessizce.
Haykırış dolaştı dünyayı sessizce,
yaşamın kıyılarında sert kayalara çarptı yankılandı.
Kayaları bile parçaladı yüreklice.
Ve gece yavaş yavaş dönerken güne yıldızların ve venüsün alkışları eşlik ediyordu halen dönüp duran sese.

İki kelime söylüyordu ses hala ilk şiddetiyle...

Karanfil, gülümsüyordu yüreğinde...

Ulsa Diz
Kayıt Tarihi : 28.3.2003 16:18:00
Şiiri Değerlendir
ÖNCEKİ ŞİİR
SONRAKİ ŞİİR
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Ozge Akyol
    Ozge Akyol

    epey guclu bir imgelem yetenegi var... Ben bu kadar guzel ve destansı bir lirik metin okumayalı uzun zaman olmuştu... Tesekkurler

TÜM YORUMLAR (1)