Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Köyler ..yavaş yavaş boşalıyor. Niye..Çünkü köyde niza hiç bitmiyor.Herkesin cebinde altıpatlar, toprak köylüyü doyurmuyor. Zaten çoğu kişi okuyamıyor. Marifet ,yok, çekici hiç bir şey yok..Sonra..sonra bütün köyler şehire. Bunun sonu ne olacak acaba, ben de merak ediyorum..Davulcu Rüstem de...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta