Karagölün taşları Şiiri - Ömer Tural

KARAGÖL'ÜN TAŞLARI

Kara taşlar üstünde köyüm kurulu,
Karayüce eteğinde bir sulu,
Dört oluktan akar sular durulu,
Göle döner çağlar idi önceden.

Ermen'den kalma taş kemerli çeşme,
Türkmen'le kardeşçe yaşanmış hoş yere,
Hamzalı'dan kalkıp gelen deveye,
Su bulmuşlar kamışlıktan inceden.

Rumî 1171'de kurulmuş köy,
Sonra gelmiş Türkmen, Boşnak, muhacir,
Her biri bir daldan, ayrı bir şair,
Aynı yurda serilmişler geceden.

Erzurum'dan kaçmış 93 harbinde,
Yugoslavya'dan gelmiş 24'te,
Romanya, Bulgaristan'ın her birinde,
Vatan olmuş Karagöl'de birlikten.

Göçmen kızı kerpiç evler yapmıştır,
Sarı toprak sıva üstü yaldızdır,
Pencerede rengârenk gül saksıdır,
Turşusuyla anılmıştır her demden.

Boşnak'ın kabak pitası meşhurdur,
Kırk gün sürer düğünleri coşkuludur,
Ayşe'ye Ayşa derler, hatırlıdır,
Büyüğe söz söyleyemez edepten.

Şarklı kızı hingel yapar inceden,
Peynir, yağ, biber kat kat serilir tenden,
Tadı gitmez yiyenlerin bellekten,
Kültürüdür bu toprağın köklerden.

Seki Dede tepesinde yayla var,
Balıkaya'dan sızarmış bal damar,
Kuş Kayası'nda kuşlar konar göçer,
Camız Ağlı mağarası serinler.

Setenli Bağ adın almış bir taştan,
Yuvarlak taş döner idi öküzden,
Buğday yarma, bulgur olur emekten,
Şimdi yeller eser viran bağlardan.

Kömür için girilirdi dağ altına,
Kara elmas canlar aldı zamansız,
Ağıt yaktı anası, bacısı, kızı,
Acı sızı düştü nice yürekten.

Kızıleniş kırmızıdır toprağı,
Kiliğin Dere'den alırdık sıvağı,
Sabun Çeşme köpük köpük akardı,
Yün yıkardı çevre köyler elekten.

Büyük Pınar dört oluklu akardı,
Söğüt dallarında leylek bakardı,
Akasya dalları yere yıkardı,
Şimdi özlem kaldı o eski günlerden.

İşte böyle Karagöl köyü bizimdir,
Türkmen'iyle, Boşnak'ıyla bir candır,
Muhaciri, Şarklısıyla ak kardeştir,
Bu toprakta harman olduk birlikten.

Ömer Tural yâd eyledi eski günü,
Arıcı başı çağırırdı babası,
Çocuklukta örs sesiyle uyurdu,
Şimdi hatıra kaldı anılardan...

Ömer TURAL Duyguların şairi

1, 03, 2026 - Ankara