Karagölün hatırası Şiiri - Ömer Tural

Karagöl’ün Hatırası

Kara taşların eteğinde, gölet sessiz akar,
Dört oluklu çeşmeden su, yıllara fısıldar.
Ermeni ellerinden kalan taşlarda izler durur,
Tarih burada saklıdır, geçmişin soluğu solur.

Türkmen katarlarla gelir develer, koyun sürüsüyle,
Kamış gözünden bulur suyu, gönül alır sevinçle.
Sazaklıkta sinek çoktur, ama yayla otları bol,
Serin su, yeşil otlar, hayvanı korur solmadan.

Göçmenler döker kerpic, çamurla yükselir taş,
Evler, kilerler, bağlar… iz bırakır emek, yaş.
Boşnak gülüp kabak pidesi, sofraları süsler,
Hingel, turşu, zahmetli emek, köyün ruhu övülür.

Seki Dede gölgesinde, Balıkaya, Kuşkayası,
Leylek yuvaları, akasya dalları anlatır masalı.
Setenli Bağ’ın suları çağlar, çocuğu alır götürür,
Taşlar, purlar, dağlar, köyün hatırasına şahit olur.

Camız Ağlında fırtına, yağmur, kar, çile çoktur,
Hayvan sığınır mağaraya, insan korur sabırla.
Sabun çeşme elleri yumuşatır, suyu çay gibi demli,
Aşgar otu, kilim, bağ… Karagöl ruhu hâlâ diridir.

Kapılar önünde teker, örs, körük… çocuklar bakar,
Fenni kovanlar dizilir, arıcı başı çağrılır.
Yağmurda, çamurda, sıcakta, soğukta emek akar,
Karagöl’ün suları gibi, hatıralar gönle akar.

Ömer TURAL