Karaborsa Şiiri - Mustafa Erkenekli

Şu garip başımı vurdum taşlara
Durup düşünmeye süre tükendi.
Hiç kimse bakmadı akan yaşlara
Gözümde ışığım, hare tükendi.

Ne küçük sayıldım ne büyük oldum
Kendi evladıma dahi yük oldum.
Gurbette sahipsiz bir höyük oldum
‘Vatanım!’ diyecek yöre tükendi.

Hayatım boyunca alamadım haz
Ağustosta dondum yaşamadım yaz.
Ellere daima var iken cevaz
Beni hoş görmeye töre tükendi.

Bütün hayallerim edildi talan
Tıpkı dünya gibi sevgi de yalan.
Umut; ekmeğimdi, elimde kalan
O bile göz göre göre tükendi.

Elimde sermayem yalnız gururum
Olmazsa onu da yere vururum.
Dert ile kıvranır, döner dururum
Yaralı gönlüme çare tükendi.

21.08.2010 - Malatya