Kara kuyu/1 Şiiri - Hamdi Oruç

Kara kuyu

Ben bir kuyuya düştüm adı dünya
Nolaydı asrı saadette gelseydim dünyaya
Karardıkça karardı bana dünya
Gerçek olmadı umduğum hülya
Sarı çiçek olmadı gönlüm göğsümde
Toprağının karasına esir...
Toprak karalığına gece karanlıklığına ağlasın
Bu dünya kuyu anne
Yine de ağlama bir parça olsun iyiyim anne

Huysuz çocuk gibi gönlüm anlamıyor beni
Kahretti beni
Toprak karlığına gece karanlıklığına ağlasın
Bu dünya kuyu anne
Kara bir kuyu bu toprağımız kara kuyu anne

Akıl ermiyor işlerine senin gönlüm
Kuyulara atarlar seni dedim
Kara kuyulara
Kör kuyulara
Zelihaya çıkmaz her kuyu dedim
Anne bu dünya kuyu kurtar beni

Suç bende değil sende gönlüm
Toprak karalığına gece karanlıklığına ağlasın
Söz dinlemez çocuklar uçurumlara yuvarlanır
Uçurumlar karanlığına ağlasın kuyular karanlığına ağlasın
Kendi ayaklarınla gittin düştüğün kuyulara
Pişmiş tavuğun başına gelmeyenler gelmiş başına...
Yardımcı bulunmaz savaşına
Her zindanın hızırı yoktur...
Zindanlar karanlığına ağlasın
Anne bu dünya zindan kurtar beni

Seni gönülden saymayacağım gönül
Her tohum ya bir çiçek oldu ya bir gül
Gül kan ağlar karalığına toprağın
Bakıp yeşilliğine yaprağın

Seni gönülden saymayacağım gönül
Hala gül olmadın gönlüm
Atılan ok düşman öldürdü...
Nil çölü aştı Nil olmadın gönlüm
Kara topraktan kaçıp gül olmadın gönlüm
Sakaryaya sınır yok
Ya gönlüm senin halin içler acısı
Faciaların faciası
Bahar sana hiç gelmemiş gibisin
Hala gül olmadın gönlüm
Anne bu gönül deli kurtar beni

Göz yaşlarımı bulut ettim bir çiçek aç diye
İmrendim her bahçede bin sarı çiçeğe
Hala sarı çiçek olmadın gönlüm
Bir bahçem var kara talihine ağlasın
Sinem kara talihine ağlasın
Kara toprağın haline ağlıyor güller
Çöl aşıyor Niller
Çöl öldürdü denizler göller
Anne bu gönül tembel kurtar beni

Hamdi oruç