Ayaz bir kurt misali biler gece dişini,
Boran olup uluyup dağı sarar kara kış.
Bir serçe yitirmiştir karda donan eşini,
Yoksul kapılarını tek tek vurar kara kış.
Yırtık bir pabuç kalmış okul yolu başında,
Ana sabır pişirir sönük ocak taşında,
Kar yağmış ihtiyarın ak saçında, kaşında,
Yorgun yüreğe çöker, bağır yarar kara kış.
Göçmen kuşlar gitmişler, bomboş kalmış yuvalar,
Beyaz kefen giymiş de susmuş ıssız ovalar,
Dudaklarda buz tutmuş yarım kalmış dualar,
Gurbetteki garibe hatır sorar kara kış.
Kısaldıkça kısaldı ışık veren gündüzler,
Camlarda donup kaldı eski tanıdık yüzler,
Ocakta tek tük kaldı külün altında közler,
Son kıvılcıma karşı pusu kurar kara kış.
Ama toprak altında sabırla tohum bekler,
Kardan yorgan örtünüp düşler görür çiçekler,
Saçaklarda buz erir, yine çarpar yürekler,
Kardelenin önünde yenik durar kara kış.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 21:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!