KAR VE SEN
Dağlar, denizler giymiş beyaz kürkünü.
Şehirler, cadeller, sokaklar ve evler çırılçıplak terkedilmiş halde karı bekliyorlar.
Ben de, bütün benliğimle , tüm bendenimle çaresizliğin, umutsuzluğun ve mutsuzluğun iplerine bağlanmış halde seni bekliyorum gelip çözesin diye.
Geldin işte !
Sen ! Gökyüzüm, sen ! Güneşim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta