Kış mı ruhunun asıl adı
masum ama soğuk
ıslak ama dudaklarım çatlıyor nemsizlikten
erimek bilmez mi kapı eşiğindeki karlar
tuzlayınca yollarını, acıyor mu kabuk bağlamaz dediğin yaralar..
senin ruhunlayken çiçek yetiştiremiyorum
öylesine çiğsin ki yaprağındaki gözenekler gizliyor kendini kahverengi çiçeğimin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta