Kar Beyaz Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Yine ıslandı yüreğim,
Soldu yüzümün rengi.
“Olmaz” dediğim ne varsa oldu.
Kuruttum bağımı bahçemi,
Soldu dallarda yapraklar, hazel oldu ömrüm.
Bak şimdi, kar beyazdır ölüm.

Bir yağmur geçti içimden,
Dinmedi bir türlü.
Islak kalan yerler var hâlâ,
Ne güneş gördü,
Ne umut.

Toprağı eşeledim durdum,
Belki bir filiz çıkar diye.
Meğer ben kazdıkça,
Biraz daha gömülüyormuş,
İnsan kendini.

Bahçem dediğim yer,
Aslında kalbimdi.
Ne ektiğimi unuttum,
Ama biçtiklerim hep,
Aynı acı.

Yapraklar sarardı erken,
Mevsimi gelmeden.
Bazı gidişler de öyledir,
Zamanı yoktur,
Alır gider.

Yüzümün rengi kaçtı dediğimde,
Aynaya bakıyordum.
Orada gördüğüm şey,
Yaş değil,
Yorgunluktu.

Kar sessiz yağar derler,
Ölüm de öyle gelir.
Ne bağırır,
Ne çağırır,
Beyaz bir susuşla.

Dallar çıplak kaldı şimdi,
Rüzgâr bile utanıyor.
Tutunacak bir yaprak yok,
Her şey açıkta,
Her şey gerçek.

Hazel olan sadece yapraklar değil,
Anılar da soldu.
Renkler çekildi içimden,
Geriye sadece,
Soğuk kaldı.

Bak şimdi,
Ne bağ var ne bahçe.
Bir yürek,
Bir beyazlık,
Bir de adını koyamadığım son.