Kapı Penceresi Açık Kalmış

Yalnız; artık konuşma vakti.
Gelen zamana değil, giden ömre bir borç sanki.
Umut zenginliğinden mutluluk fukaralığına giden,
Geleni az, gideni çok olan belki

Sabah uyandığımda sıkmaktan ağrıyan çenemden değil,
Yürek yorgunluğundan bitap düşmüş sessizliğin yankısı bu.

Kör kuyular gözyaşlarımla dolsa,
Feleğin çokmu umurunda.
Sensiz gün doğsa, gölgenin haberi yok.
Üzerimdeki kara bulutlar çok mu didişmiş?
Nedir bu toprağımdaki serinlik,
Yüreğimden tutuyor beni üşümelerim.
Artık kalbimin odaları bomboş.
Son giden mi kapatmamış?
Kapı penceresi hep açık kalmış…