Pişmanlıkla söylerken bile sana bu sözleri,
Gözlerimin feri söndü, karanlıklar beni bekler.
Ardına bakmadan gittin, kaçırdın son gözlerimi,
Şimdi bu bomboş sokakta, pişmanlıklar beni bekler.
Dilim zehir yutmuş gibi, kelimeler ağır yük,
Gidişinle odalarım daraldı, divanlar büyük.
Bir “kal” deseydin, yıkılırdı içimdeki bu mülk;
Sen kapıyı yavaşça çekip, kapkara bir yola saptın,
Bense kendi ellerimle yaktığım ateşte kaldım.
Biliyorum, kırdım seni; acıdı en derin yerin,
Ben de yandım bu yangında, küle döndü düşlerim.
Ama gitmek miydi çare? Söyle, kim haklı bugün?
Sen adımlarını hızlandırdıkça uzaklaştın,
Ben yerimde saydım, giden bir ömrü kucakladım.
Şimdi ne ben o eski kadınım, ne bu ev aynı ev,
Her köşede adın çınlar, her duvarda derin bir levh.
Git… Arkana bakma sakın, yollar senin olsun hep;
Nasıl olsa dönüp dolaşıp, gecenin bu saatinde,
Beni yine aynı acı, aynı pişmanlık bekler.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta