Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
iyimser bir yaklaşım..kutlarım..
satırlarınızda bükemediği eli öpme halleri sezinledim, üzgünüm. Yani mahkumu olduğunuz bir şeyi sevmek ister gibisiniz.ama bu güzel bi şi doğrusu, bi şeylere küsüp kendinize dünyayı dar etmeniz, kurtçuklarının kemirip bir dokunuşla yıkılacak hale getirdiği bir kütük haline dönen ağaçlar gibi olmaktansa, o kurtçuklarla dost olup size olabildiğince az zarar vermelerine yol açmanız hoş...
Herhalde yaşanılmışlıkların etkisi ile yazılmış bir şiir kaleminize sağlık..
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta