9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Sevda nehri kururken, dağların yamaçlarında,
Bil ki, gönül kaleminin son damlasıydı, sana kalan.
Yapay ama içten görünen zafer naraları, aldanışın acı yankısıydı,
Zira, sana adanan her sözün, bir tufanın fısıltısı olduğunu bilmeliydin.
Eflatun laleler yerine, çorak topraklar boy verdi ruhunda,
Çünkü, gönül bahçeni başıboş bıraktın.
Belki bir kartal yuvasından, yükseklerden seslenerek,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta