Kalmış Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yaş dediğin yalnız takvimde kalan,
Gönlümde filizli baharım kalmış.
Her sabah ufkuma umutla dolan,
Yürünecek nice diyarım kalmış.

Yel esti, yaprağım savruldu sandım,
Köküm derinlerde, ona dayandım.
Kırıldığım yerden yine uyandım,
Ayakta dimdik bir çınarım kalmış.

Aşk da yaş aldıkça derinden akar,
Bir tatlı söz bile ocağı yakar.
Gözüm ilk gün gibi sevgiyle bakar,
Kurumaz, çağlayan pınarım kalmış.

Ne pişmanlık yükü kaldı omzumda,
Ne kırgınlık düğüm olur yolumda.
Affetmek gül açtı artık ruhumda,
Huzurla bezenmiş gülzârım kalmış.

Ömür bir ırmaktır, ummana dalar,
Her dalga kıyıya bir selam salar.
Yolcuyum, gönlümde bir türkü çalar,
Yelkene can veren rüzgârım kalmış.

Bugün de Rabbime hamd ile kalktım,
Penceremi açıp güneşe baktım.
Her secdede bir yük daha bıraktım,
Duadan örülmüş hisarım kalmış.

Son nefes gelse de korkmaz bu gönül,
Toprağa girsem de açacak bir gül.
Vuslat bahçesine uçar bir bülbül,
Rabbime verdiğim ikrarım kalmış.

Dönüp de bakınca geçen ömrüme,
Dolu bir harmandır, sığdı gönlüme.
Yaş ne ki, sevgiyi kattım günüme,
Daha yaşanacak baharım kalmış.