Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dünyanın tümüne, hükümran olsa
O ince tünelden, geçer insanlar
Kesretin içinde, vahdet görürse
Oluşun sırrını, sezer insanlar
İnersen aşağı, çıkarsın yokuş
Karşıtlarla yaşar, her an insanlar
Mihmanım dünyaya, kondum göçerim
Sonsuzca bu handa, kalmaz insanlar
Yüce insan sevgili kardeşim bize söyleyecek söz kaldı mı ki...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta