Kalmaz Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Bu dünya kimseye kalmadı, kalmaz,
Zorbanın davulu her zaman çalmaz,
Mazlumun ahını toprak da almaz,
Zalimi anlatır dağ taşlar bir gün.

Ne kale yerinde kalır ne surlar,
Zamanın elinde açılır sırlar,
Geçer sultanlar da geçer asırlar,
Mermeri sabırla su işler bir gün.

Ne dağda kar kalır, ne gölde bir buz,
Ne çile bitmezdir, ne gece sonsuz,
Ne de bu yürekler yaşar umutsuz,
Bahara yenilir bu kışlar bir gün.

Malına, mülküne güvenip gezen,
Fakirin yüzüne bakmadan ezen,
Kendini dünyanın sahibi sezen,
Onu da kibrinden el dışlar bir gün.

Yanlışa düşse de gaflette insan,
Hatadan dönerek olunca pişman,
Rahmeti geniştir Rahman'ın her an,
Tövbe edeni Hak bağışlar bir gün.

Ne yas ölümsüzdür ne de ayrılık,
Sabaha erişir en zor karanlık,
Gönülden kalkacak koca yalnızlık,
Silinir yanaktan bu yaşlar bir gün.

Ne sevinç ebedî, ne gam, ne keder,
Gelen misafirdir, gelir de geçer,
Baki olan Hak'tır, gerisi heder,
Kapanan kapıdan yol başlar bir gün.