Hiçbirşeyim kalmadı.
Kırmızı bisikletim vardı üç tekerlekli
komşu çocukları kırdı.
Misketlerim yeşil, mavi..
Onları annem attı.
Tobi en kral dostumdu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'Aşk kalmadı bende
en hüzünlüsü,
gitti...
Ben kalmadım artık...'
Hiç oldum der gibi. Ağlattı bu şiir beni...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta