Kalıyorum ıssız bir bankta, sessiz ve duru.
Sanıyorum benmişim bu sevginin başrolü.
Sev istiyorum, suyun toprağa bağlılığı gibi.
Sev ki o an şehir dursun, gök dursun.
Zaman mı istersin şu ufak hayatta,
Onun insanlar ve kurallar kadar sahte sevgisi için?
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta