Aynı ağırlık yine tedirgin adımlarıyla üzerimde
Omuzlarındaki yükü bize vermeden ilerliyor
Susuyor usulca, yavaşça elini sigarasına atıyor
Bir çakmak aleviyle şenlendiriyor ciğerlerini
Aklındaki kederleri genzine asıyor ve
Üzerinden süzülerek duman, ciğerlerine doğru iniyor
Bir şey yapmam lazım diyor kendince
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta