Kalbin Güzelliği Şiiri - Sinan Bayram

Ben aynalara hep akşamüstü bakarım,
Işık biraz azalsın diye;
Çünkü yüzümdeki sert çizgiler
Güneşle konuşmayı sevmez.

Sokak lambaları bilir beni,
Gölgem uzun, kalbim kısa kalır yanında.
Adımı çağıran olmadı pek —
Ama ben seni içimden
Her gün yeniden doğurdum.

Sen…
Gülüşü bahara benzeyen kadın,
Benim ellerim nasır, sözlerim kırık dökük,
Yine de kalbim
En temiz yerini sana ayırdı.

Bilirim —
Güzellik sana yakışır,
Bense kalabalıkta unutulan bir yüzüm;
Ama sevda dediğin
Yüzde değil, göğüste büyür.

Bir akşam saçlarını rüzgâr toplarken
Ben uzaktan baktım sadece,
Çünkü dokunmak
Kırmaktan korkanların harcı değildir.

Sevmek dedim kendime,
Bir çirkin adamın en güzel hakkıdır belki —
Sahip olmadan,
Beklemeden,
Adını kalbine mühür gibi basarak…

Şimdi sen bilmezsin,
Ama ben seni
Kimseye göstermeden
Bir ömür boyu sevdim.

Ve eğer bir gün sorarlarsa
“Bu kalp neyle güzelleşti?” diye —
Adını söylemeden gülümserim;
Çünkü en güzel sevda
Sessiz taşınandır.

Sinan Bayram