Kalabalıklarım Vardı Şiiri - Suzi Ayyıldız

Kalabalıklarım vardı…
Meğer hepsi misafirmiş,
bilemedim.

Kapımı çalan çoktu,
İçeri giren kimse olmamış,
göremedim.

Gülüşler sahteymiş,
Omuzlar emanet…
En çok da “yanındayım” diyenler
Sessizce gitmiş,
hissedemedim.

Bir ben kalmışım,
Bir de suskunluğum…
Meğer en sadık olan,
İçimde sakladığım kırgınlığımmış.
anlamadım...

İnsan en çok,
En çok güvendiğinde yanılırmış
hissedemedim...

Ben herkesi kendim sandım…
Yanılmışım.

Ve anladım…
Kalabalık dediğin,
Sesten ibaretmiş sadece;
Acıyla da olsa öğrendim.

Yürek değmeyince
İnsan çoğalmıyormuş meğerse.
Şimdi her ses
Birer birer eksildi hayatımdan;

Ne bir nefes bıraktılar
Ne de bir özlem…
Sadece alışkanlık sandığım
Boşluklar kaldı içimde.
Onları da zamanla susturdum,
Söylemedim.

Şimdi daha tenha,
Daha gerçek bir dünyadayım;sanki
Az kişi… çok huzur…
Diyor yüreğim.

Kapım herkese açık değil artık,
Ve ben en çok
İçeri aldıklarımdan yoruldum.
Farkedemedim...

Ve öğrendim...
Herkes kalabalık olabilir,
Lakin herkes “yanında ” olamazmış…
Çok iyi öğrendim.

Artık herkese değil,
Hak edene açıtığım.
Bir kapım var
O kadar.