Kuytu bir gece yarısı saat ikiye beş kala.
Penceremden esen görünmez yel gibi gel.
Yazın bağrında birkaç damlaya hasret kala.
Ansızın bastıran sağnakla rotasız sel gibi gel.
Ömrümün baharının son demlerine hiç kala.
Yazımda bitmesen de sonbaharımda gel.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta